De boeren die in de Serra de Monchique wonen, hebben het land om ons heen al bewerkt sinds de Romeinse tijd, zij zijn de echte deskundigen als het gaat om het bewerken van de aarde in dit gebied. De verschillende soorten fruitbomen zijn bewust door onze voorgangers op een specifieke manier op ons land geplant. De appelbomen staan op de relatief koele terrassen en de citrusbomen zijn daar geplant waar ze in de winter de minste schade oplopen. De vruchtbare terrassen waar fruitbomen en groenten op geteeld kunnen worden liggen onder het woonhuis. Op die manier loopt het huis minder kans beschadigd te worden door bosbranden. Het meest brandbare materiaal, dat bestaat uit struikgewas, groeit immers achter het huis hoger op de helling, zodat bij een brand de vlammen en grootste hitte het huis moeilijk kunnen bereiken. Het punt waarvan wij water kunnen aftappen van het stroompje in de vallei ligt hoger dan het woonhuis. Op die manier hebben we altijd water bij het huis met behulp van de zwaartekracht. De hele opbouw van het land is op een slimme manier bedacht en geplant in een heel ver verleden. Dit vormt ons uitgangspunt waarop wij voortbouwen door verbeteringen in het huis en op het land aan te brengen die passen bij deze tijd. Vroeger bestonden de families die op Terra do Milho gewoond hebben uit 5-9 personen. Wij zijn maar met zijn 2-en of hoogstens 3-en. Dat betekent dat we bijvoorbeeld meer met machines moeten gaan werken. Voor het gebruik van machines heb je bredere paden op het land nodig. Toch zullen we bij de aanleg daarvan rekening houden met de structuur die al aanwezig is.