Guestbook

Grenzeloze Gedachten
Inspiraties op Terra do Milho.

Gedachten van mensen kennen geen grenzen.
Zoals een wilde stormwind, los, vrij, hier en daar ook vliegt zonder grenzen.
Men kan geboren zijn in een drukke straat een drukke stad in het verre oosten en gehecht zijn aan een klein dorpje midden in de bergen aan de andere kant van de wereld.
Zo zag ik de wortels van mijn geboorteplaats terug op Terra do Milho, ik vergeleek voortdurend diverse gelijkenissen waardoor de gehechtheid alleen maar toenam .
Iemand die ooit verliefd was op de bergen, blijft ook verliefd op de bergen .
Hoewel de andere berg zich al miljoenen jaren in het andere deel van de aarde heeft genesteld, lijkt het of de wortels van de bergen zich onder de aarde overal kunnen nestelen.
De verliefdheid neemt toe als een groen beboste berg jouw geliefde was en je nieuwe lieve berg ook net zo groen en bossig is.
Ik ging zelfs de bomen met elkaar vergelijken, een prachtige zonsondergang achter hoge bergen werd geplakt aan mijn oudere beeld van de vaderlandse zonsondergang . Dezelfde geur van wilde basilicum langs de paden.
Zo werd deze vakantie een vrolijke reis in het verleden.
Er was geen grens meer.
Een dorpeling van Monchique, dat kleine stadje in de zuidelijkste punt van Portugal, leek zelfs op Aga Reza, de Iranese veehouder in het kleine geboortedorp van mijn moeder.
Zelfs de 60-jarige kleine vrouwelijke slager van Silves, ook in de buurt van Monchique, deed me denken aan Ali de stevige slager van onze Iraanse wijk.

Lezers, dit overkwam mij allemaal tijdens mijn laatste, korte reis naar de meest zuidwestelijke hoek van Europa. Naar Monchique, naar Terra do Milho.
Toen ik een avond op een stoel zat van een klein lokaal café in het gezellige Monchique, probeerde ik te voorkomen dat een aantal kleine stukjes papier die ik van de eigenaar van het café gekregen had niet te nat zouden worden van mijn tranen tijdens het voorlezen van het onderstaande stukje voor mijn geliefde die naast mij zat.

De geur van citroenbomen, eucalyptus , gras.
De geur van zon en wind en van het bos.
De smaak van zeer rijpe vijgen en het genot van zelf geplukte wilde vijgen.
Het vallen van kleine druppels mist op je huid wanneer je aan het uitrusten bent.
De sappige smaak van tomaten en komkommer die rijp en sappig zijn geworden van de zon, en nu vallen in jouw mond die van de smaak geniet.
De geur van houtvuur en kruiden, de rustige ,lachende gezichten.

Het Levendige Leven van de binnenlanden van de Algarve.
Drinken van helder bronwater uit een kleine pijpleiding die uit de berg komt.
Het genieten van avondwandelingen in de smalle dalende straten en het snelle ademhalen op de hellingen.
Het genieten van nadenken zonder zorg.
Het genieten van bezinnen met verstand.
Het voelen en genieten van elk moment in gezelschap van iemand die van je houdt en op wie jij gek bent.
En het voelen van de liefde.
Het vergeten van de dagelijkse bezorgdheid , drukte ,stress, hoewel heel kort , maar prachtig.

Het leven ver van de Boze gemeenschap en de dagelijkse dwaasheid.
Leven in vrede , met jezelf met je naaste, met mensen om jou heen en met moeder natuur.
Zoals een legendarische wiskundige, astronoom en dichter die ongeveer 1200 jaar geleden leefde in het Perzische rijk het opschreef:

Leef zo, dat je naaste
geen last heeft van jouw wijsheid en eerbaarheid.
Wees kalm, wees meester over jezelf, geef niet toe aan
aanvallen van woede. Als je echt in vrede wilt
leven, glimlach dan tegen het lot
en kwets niemand.